Geçmişin acılarıyla yüzleşmek

Domuz-Pig-(2021)

Yönetmen: Michael Sarnoski.

Oyuncular: Nicholas Cage, Alex Wolff, Adam Arkin

  Nicolas Cage yaş aldıkça daha iyi oynamaya başladı. Daha iyi senaryolarda karşımıza geliyor. Son dönem filmlerinden olan “Domuz-Pig”’de dikkat çekici bir performans sergiliyor.  2018 tarihli  bağımsız bir yapım “Mandy”’de yine sınırlarını zorlayan bir performans göstermişti. Gri saçlı bir Nicolas Cage ve sevimli bir domuz. Çok değerli mantarları koklayarak bulan sevimli domuzunu kaçıran, şiddet yanlısı suçluları takip etmekle ilgili bir olay örgüsü var. İntikam ve geçmişin rövanşı iç içe geçmiş bir şekilde karşımıza geliyor. Asla bir John Wick değil. Elbette, bazı yüzeysel benzerlikler olsa da bu çok daha anlamlı ve inandırıcı.  Michael Sarnoski’nin yönetmenlik kariyerindeki uzun metrajlı ilk filmi çok daha az gösterişli ve derin. Sarnoski ve Vanessa Block tarafından yazılan “Pig-Domuz” Pasifik Kuzeybatısı ormanlarının derinliklerinde başlar. Burada, dağınık, pasaklı, kirli sakallı bir adam yanında burnunu çeken domuzuyla toprak altında saklı mantar bulmaktadır. Pahalı restoranların listelerinde gururla sunulan trüf mantarıdır… Mantar avcısı Rob (Cage) hiç konuşkan olmadığı gibi diğer insanlarla da arası pek yoktur. Amir (Nat Wolff) adlı genç bir adam her hafta pazarladığı trüf mantarını almak için orman içindeki kulübesine gelir. Vahşi sarı renkte spor arabasıyla şehirden gelen gürültücü, geveze ve havalı bir tiptir. Rob’a her seferinde hemen bir telefon almasını veya duş almasını önerir. Rob tek bir kelime etmeden veya homurdanır gibi konuşaraktan yer mantarlarını teslim eder. Karşılığında haftalık ihtiyaçlarını alır.Rob, kendisi ve domuz arkadaşı için topladığı trüf bmantarlardan pişirdiği yemeği mutlulukla mideye indirir. Domuzla nazik ve tatlı bir şekilde konuşur. Yavaş tempolu sahnelerde, birlikte geçirdikleri zaman açıkça değerli olduğu anlaşılır. Yaşamlarında mutluluk vardır. Sonrasında bir gecede cehennem gelir. Gecenin bir saatinde Rob’un huzuru dışardaki gürültüyle bozulur. Birkaç haydutun kulübesinin kapısını kırıp ona saldırdığında ve domuzunu kaçırdıklarında hayatı paramparça olur. Kanayan yüzü, dağınık haliyle Rob, medeniyetin merkezi kente doğru yürümeye başlar ve yardım için tek müttefiki Amir’i çağırır. Havalı genç adam önce şaşkına döner ama gönülsüzce olsa da Rob’u sevgili domuzunu bulması için şehirde gezdirmeyi kabul eder.İşte tam bu anlarda kızgın bir hayvanseverin, parlak bir metropolün gizli karanlık yüzüne daldığı bir nevi John Wick hikayesi beklenir. Ancak bu sefer karşısında New York şehrindeki suikastçılar değil, Oregon, Portland’daki restoran endüstrisi vardır. Rob ve Amir, sıkışık karavanlardan karanlık arka sokaklara ve garsonların vahşi dövüş kulüplerine katıldığı bir yeraltı otelinin kalıntılarına doğru hareket ederler. Ve bu da sadece başlangıçtır.Çene düşüren dövüş sahneleri yerine yüzleşmeler ve intikamlar kaliteli yemek sofralarında geçen keskin üslupla yazılmış konuşmalarda yaşanır. En vahşi anlarda bile şiddet gelmez… Ünlü bir şefin başarısızlıkla sonuçlanmış kariyerinin hatırlandığı ve hatırladığı hüzünlü dakikaları yaşarız.Cage, harika yemekler yapmanın ihtişamı üzerine bir konuşma yapar ve bu, kendi kariyeri hakkında da bir manifesto gibidir. İhtişamın, pazarlamanın ve sahte diyaloğun yere battığı kadar sanatta özgünlüğün yükseldiği bir an ortaya çıkar.