After Sun-Güneş Sonrası-MUBİ-2022
Yönetmen: Charlotte Wells.
Oyuncular: Paul Mescal, Frankie Corio, Celia Rowlson Hall.
Ebeveyn olmak herkesin başa çıkabildiği bir sorumluluk değildir. Rollerin paylaşımı nasıl olacaktır? Geçmiş kuşakların otoriter kuralcılığıyla mı ? Yoksa modern zamanlardaki çocuğun arkadaşı olmak arasındaki mesafe nasıl ayarlanacaktır?
2022’nin çok ödül almış filmlerinden birisi olan “After Sun-Güneş Sonrası” baba çocuk ilişkisini büyük bir duyarlılıkla işliyor. Usul usul, büyük dramatik dönüşlere sapmadan… 90’lı yıllarda Türkiye’nin güneyinde (büyük olasılıkla Fethiye ve çevresinde) tatil yapmış olan genç bir baba Calum (Paul Mescal) ve kızı 11 yaşındaki Sophie (Frankie Corio) üzerinden anlatıyor. Anlatmaktan daha çok hissettiriyor, söylenmeyenler söylenenlerden daha çok.
İskoç asıllı yönetmen Charlotte Wells, ilk filminde bu tatilin anılarını artık 30’larında yetişkin bir kadın olan Sophie’nin zihninden aktarıyor. Bu anıları izlerken ortaya çıkan yeni duyguları da yaşatıyor.
90’lı yıllarda, orta sınıf aile tatilinin vaz geçilmez bir parçası olan video kamera çekimlerini tekrar izleyen yetişkin Sophie’nin hafızasını ve duygularını canlandırıyor. Anne ve babanın ayrılığından sonra yapılmış bir tatildir. Babanın kızına yaklaşımı duygusal, açık sözlü ve sevgi doludur. Yine de kaçtığını sandığı bir şeyleri yakalama telaşı, hayatında her şey yolunda gidiyormuş gibi gösterme çabası içinde huzursuzdur.
Sophie ise birçok parçalanmış aile çocuğu gibi vaktinden önce olgunlaşmış gibi davranmaktadır. Başına buyruk ve özgürce. Bu tatil babasıyla olan duygusal bağın adeta bir teyidi gibidir.
Film titrek video kamera çekimleriyle açılır. Baba Callum odada dolaşır, Sophie kıkırdar… Fethiye’de mütevazi bir otelde tatil yaparlar. O yılların değişmez tatil rutinlerine uyarlar; havuz kenarında bol bol kremlenerek güneşlenmek, akşamları Macarena dansı eşliğinde eğlenmek, animasyon gösterilerinde Karaoke söylemek, bol bira tüketmek gibi…
Unutmayalım, o yıllarda polaroid fotoğraf çekmek ve çektirmek te çok modaydı. Filmin mutlu anları video kayıtlarındadır. Yer grenlenme ve boşluklar vardır. Hafızalarda olduğu gibi.
Babanın hayatında yolunda gitmeyen şeylerin ne olduğu açık değildir. Onun yatak kenarında tek başınayken ağlaması depresyonun, huzursuzluğun belirtisidir. Bir akşam alkollü karanlık denizde gözden kaybolması veya Sophie’nin ona “paran yokken bana nasıl şan dersi aldırabilirsin?” demesinden de birtakım anlamlar çıkıyor. Baba kızına kafeterya açmaktan vazgeçtiğini, bir arkadaşıyla da başka bir iş kurma aşamasında olduğunu anlatır.
Film yetişkin Sophie’nin zihnindeki anılardan ve video çekimlerinden akıyor. Video kayıtlarındaki anları tekrar hissediyor, yeni bir duygu yaratıyor.
Yer yer grenlenen, titreyen görüntüler bir nevi hafıza boşluklarını taklit ediyor. Sanki bu tatil sonrası babasıyla bir daha bir araya gelememiş, onun eksikliğini, özlemini hissetmektedir. Tatilde aldıkları halının hala odasında yerde serili olması içindeki hüznün kanıtı gibidir. Finalde geçmiş ve bugün arasındaki görüntülerdeki kesintisiz kamera kayması her şeyi anlatır.
Ebeveynlerin de güvensizlikleri, başarısızlıkları olabileceğini görebilmek, bunları kabul etmek, onları kendilerine ve kendimize rağmen hala sevmeyi başarabiliyorsak, gerçek olgunlaşma ve büyüme yaşarız. Filmin alt metni adında saklı: “After Sun” yani güneş sonrası kremi yanıkları ve yaraları iyileştirmeye iyi gelir.
Oyunculuklarda küçük Sophie’deki ilk oyunculuğunda Frankie Corio parlıyor. Sevimli, doğal ve sevecen. Tatil anıları onun her yönden olgunlaşma sınavı gibidiir. Babaya hayat veren Paul Mescal ise zaten deneyimli bir oyuncu. Baba karakterinde o gizli, saklı köşeleri çok iyi duyumsatıyor.
Böyle yavaş akan filmler gerçekten yönetmenlik becerisi ve duyumsaması ister. İlk uzun metrajı olmasına rağmen rahatlıkla Wells‘de bu yetenek gözüküyor.
