Filmler – Sinekolik

Yalnızlık ve ayrışma üzerine bir kara komedi

admin — Wed, 28 May 2025 11:20:40 +0000

The Banshees of Inisherin-(2022)/TV+

Yönetmen ve senaryo: Martin McDonagh.

Oyuncular: Colin Farrel, Brendan Gleeson, Kerry Condon, Barry Keoghan.

“The Banshees of Inisherin” kara mizahın birleştiği gerçekçi damarla etkileyici bir alegoriye dönüşüyor. İnsanlar nasıl ayrışabilir, bunun sonuçları nereye gidebilir? İnisherin adlı kurmaca bir adada, 1923 yılında yaşanan olaylar insani ilişkileri cımbızlıyor. Dostluk, düşmanlık, cahillik, muhafazakarlık, sapkınlık konuları arasında dolanıyor.Büyük bir ülkede yaşanabilecek her türlü insani haslet küçük ölçekte karşımıza geliyor. Didaktik anlatımın kolaycılığına sapmadan, karakterlerin doğal yaşamları üzerinden yazılan metinler çok çarpıcı. Atmosfer kurulumu ise olağanüstü. Her şey bugünün toplum yapısına ayna tutacak kadar güncel, taptaze.

Ana karada 1923 iç savaşının sürdüğü İrlanda açıklarındaki bu sahipsiz, terk edilmiş gibi gözüken, sessiz adada yaşananlar, yönetmenin yarattığı masalsı atmosferin içinde çarpıcı bir öyküye dönüşüyor. İrlandalı yönetmen Martin McDonagh 2017’de, yönettiği ve senaryosunu yazdığı “3 Bilboard Ebbing Çıkışı, Missouri” ile 7 Oscar adaylığı kazandı. Bu filmdeki performanslarıyla sadece oyuncular Francis McDormant ve Sam Rockwell iki Oscar kazandılar.

Bu arada film arka planına tarihsel olarak bakıldığında 1923 yılında İrlanda’da 1 yıl süren bir iç savaş olmuş. İngiltere yanlısı hükümet kuvvetleriyle bağımsızlık taraftarı ve çoğunluğu IRA taraftarı olan halk savaşmış. Savaş çok can kaybına yol açmış ve nesiller boyu süren ayrışmayı da körüklemiş.

İrlanda doğumlu olmasına karşın Londra’da çalışan bir yönetmen McDonagh. Daha yirmili yaşlarda yazdığı tiyatro eserleriyle prestijli ödüller kazanmış bir sanat adamı.

Londra’da büyümüş ve çalışıyor olsa da, beğenilen tiyatro eserlerinin tümü İrlanda’nın batısında, çoğunlukla kırsalında geçer ve İrlanda dilinde yazılmıştır.

Karanlık, hüzün ve komediyi harmanladığı hikayeler yazmayı sevdiğini söylüyor. “The Banshess of Inısherin” kendi topraklarında çektiği ilk filmi. Sade, süssüz anlatımını adanın doğasıyla ustaca harmanlıyor. Tiyatro yönetmenliğinin getirdiği tecrübeyle oyuncularından maksimum performanslar alıyor.

Uzaktaki ana karadan silah ve çarpışma seslerinin duyulduğu Inisherin adasına tepeden bir bakışla açılır perde. İki kanka arkadaştan Colm (Brendan Gleeson) Padraic’e (Colin Farrel) artık onunla arkadaşlık yapmayacağını söyler. Herhangi önemli bir neden göstermeden ondan sıkıldığını ifade eder. Padraic bu ani kararı anlayamaz, anlam veremez, küskünlüğün nedenini ısrarla sorar. Acaba her gün düzenli ziyaret ettikleri meyhanede sarhoşken ağzından kırıcı sözler mi kaçmıştır? Soruşturur, böyle bir olaya kimse tanık olmamıştır. Onun barışma tekliflerine karşın Colm konuşmamakta kararlı olduğunu ısrarla tekrarlar. Onun boş sohbetlerle vaktini çaldığını, kemanıyla yaptığı bestelere odaklanmak istediğini söyler. Hem de sert, kırıcı, küçümser bir tavırla. Ve Padraic kendisiyle her konuştuğunda koyun kırpma makasıyla bir parmağını keseceğini de vurgular. Padraic dahil hiçbir kimse bu sözlere inanmaz. Hayatının tek meşgalesi hatta tutkusu kemanı parmaksız nasıl çalabilecektir ki? Keman çalan bir insanın parmaklarını feda etmesi kadar mantıksız ne olabilir ki?

Öyküde tek aklı başında, kitap okuyan, sağ duyulu karakter olan Padraic’in kız kardeşi Siobhan (Kerry Condon) böyle şeylerin dostlar arasında olabileceğini, ondan biraz uzak durmasını öğütler. Yaşadıkları küçük yerin yarattığı can sıkıntısı olabileceğini söyler. Köyün deli dolu genci, polis Garda Peader’in(Gary Lydon) oğlu Dominic (Barry Keoghan) Padraic’e arkadaşlık eden tek kişi olarak kalır.

Padraic sorunun kendisinde olduğunu düşünmeye başlar. Kendi kendisine sorar: “ben sıkıcı biri miyim? yoksa çok mu aptalım? yok, yok olamam, Dominic en aptal köylü.”

Her geçen gün kendisine karşın olan şüpheleri artar. Ona göre köyün en aptalı Dominic’in yemek sofrasında söylediği Fransızca “touché” kelimesinin anlamını nasıl bilememiştir? Padraic’in kafası gittikçe karışmaya başlar. Köyün tek sosyalleşme yeri, her şeyin yaşandığı, yorumlandığı yer meyhanedir. Bir gece sarhoş olan Padraic artık Colm’un kibar olmadığını yüzüne söyler. Colm buna karşılık yıllar sonra kibarlığın değil yaratıcılığın hatırlanacağını söyler. Yarım yamalak kulaktan dolma bilgiyle bir Mozart örneği verir, bir kez daha onu aşağılar. Gelişen yeni olaylar sonrasında ikisi arasındaki gerilim iyice artar.

Öykünün omurgası toplumsal ayrımcılığın saçma sapan nedenlerle ortaya çıkabileceği ve bunun gittikçe kontrol edilemeyeceği üzerine kurulu. Ana karada yaşanan kardeş savaşının bir yansıması mıdır? Bilinmez… İnsan oğlu karşılıklı toleransı yitirdiği anda her türlü toplumsal melanet doğabilir. Colm hükümet kuvvetlerini, Padraic ise halkı mı temsil etmektedir?

Yan karakterleri McDonagh çok güzel yaratmış. Shakespeare eserlerindeki eli sopalı, kötü kehanetçileri anımsatan Bayan McCormick, kötücül ve sapkın polis Garda Peader, dini itikatı şüpheli papaz, köyün bir nevi sosyoloğu rolündeki meyhaneci Jonjo iki dost arasındaki husumette önemli roller üstleniyorlar.. Sevimli eşek Jenny bile önemli bir karakter olarak geliyor karşımıza.

Oyunculuklarda Colin Farrell ve Brendon Gleeson öne çıksalar da Barry Keoghan’da çok dikkat çekici bir performans sunuyor. Ele avuca sığmaz, ezik, avare bir karakter bu kadar mı güzel oynanır. En son BAFTA’da en iyi yardımcı erkek oyuncu seçildi.

Colin Farrell performansı 30’dan ödüle layık görüldü. 95. Oscar’ın da en büyük favorilerindendi. Fakat Brendon Fraser aldı ödülü. Kız kardeşini oynayan Kerry Condon ise aday gösterildiği yardımcı kadın oyuncu ödüllerinden 18 tanesini kazandı. BAFTA’da ödüllerine bir yenisini ekledi. O’da Oscar’dan eli boş döndü.

2023 Oscar ödüllerinde 9 dalda yarışan film hiçbir ödüle layık görülmedi ve bence büyük bir haksızlığa uğradı. McDonagh kalitesini kanıtlamış bir yönetmen artık. Oscar gelse de olur gelmese de…

FINCHER YORUMU İLE “EJDERHA DÖVMELİ KIZ”

admin — Wed, 14 May 2025 06:34:31 +0000

EJDERHA DÖVMELİ KIZ-THE GIRL WITH THE DRAGON TATTOO

YÖNETMEN: DAVID FINCHER

OYUNCULAR: DANIEL CRAIG, ROONEY MARA, CHRISTOPHER PLUMMER.

İsveçli yazar Stieg Larsson’un Milenyum üçlemesi olarak adlandırdığı roman serisinin ilki olan “Ejderha Dövmeli Kız” aslında İsveç lisanında “Kadınlardan Nefret Eden Erkekler” adını taşıyor. Mizojini yani kadın düşmanlığının İsveç gibi ileri ve medeni bilinen bir ülke ile ilişkilendirmek, bu toprakları çok iyi tanımayanlar için mümkün olmayabilir. Roman, bu konuda kadınlara uygulanan şiddetin toplumun genel uygarlık düzeyi ile direk orantılı olmadığı gibi, faşizm ve ataerkil düzen ile olan yakın ilişkisini ortaya koyan bir öyküyü kurguluyor. Bir ‘katil kim?’ öyküsünü günümüz toplumunda yaşanan birçok sorunla harmanlıyor. Hükümete yakın duran büyük şirketlerin yolsuzluğu, burjuva toplum içindeki suçun ve suçlunun kolayca gizlenmesi, feminizm, ensest, ‘hacker’lık, ırkçılık gibi günümüz toplumundan güncel haberleri ana öykünün gizemine başarı ile emdiriyor. Romanların yazarı Larsson’un yaşam hikayesi de romanlarının ana karakteri Mikael Blomkvist’e benziyor. Blomkvist sol eğilimli Milenyum dergisinin editörü iken birçok entrikaya karışmak zorunda kalır. Larsson’da yıllar boyu sol görüşlü bir gazeteci olarak neo Nazi gruplarına karşı mücadele vermiş. Aynı zamanda derin devlet ve yolsuzlukların üzerine gitmesiyle tanınan bir kişi. 2004‘de elli yaşında kalp krizinden yaşamını yitirir. Milenyum üçlemesi dünya çapında 23 milyon okura ulaşarak, fenomenal bir roman dizisine dönüştü.

Geçtiğimiz yıl izlediğimiz Danimarka doğumlu yönetmen Niels Arden Oplev imzalı “Ejderha Dövmeli Kız”’ın tadı damağımızdan silinmeden son on yılın en iyi yönetmenlerinden David Fincher’in bir tekrar çevrime kalkışması şaşırtıcıydı. Seyrettikten sona bu konuda farklı düşünmemek elde değil. Gerilim ve tempo Hollywood markalı üst düzey bir yönetmenin becerisini kanıtlıyor. Öykünün iki başkarakteri Mikael Blonkvist ve Lisbeth Salander’in paralel akan öyküleri öykünün her anını kanaviçe gibi işliyor.

Öykü, kentin karanlık sokaklarından uzaktaki karlı bir adanın feodal yansımaları taşıyan şatosuna kadar uzanıyor. Hedeby adasının doğası öykünün atmosferine ayrı bir gizem katıyor. Karlı tepelerin, donmuş bir nehrin soğukluğu perdeden süzülerek izleyicinin içine işliyor. Soğuk ve kar, karakterlerin sırlarını örten bir örtüye dönüşüyor. Fincher öyküyü ana vatanı olan İsveç’te çekerek atmosfer ve inandırıcılık adına mükemmel bir karar vermiş.

Öykünün iki kahramanı Michael Nyqvist(Daniel Craig) ve Lisbeth Salander(Rooney Mara) gece gündüz kadar farklı iki karakterdir. Onları birleştiren tek ortak payda, yozlaşmış topluma karşı verdikleri savaştır. Haksızlıkları, yolsuzlukları sonuna kadar araştıran Nyqvist bulduğu tüm kanıtları başyazarı olduğu Milennium dergisinde yayınlayıp, toplum ile paylaşır. Salander ise motosiklet kullanan, sırtında dev bir gotik ejderha dövmesi taşıyan, fotoğrafik belleğe sahip bir ‘hacker’dır. Geçmişinde babasına uyguladığı şiddet, asosyal karakteri ve psikolojik sorunları nedeniyle devlet tarafından tehlikeli kabul edilip sürekli vasi denetiminde tutulmaktadır. Vasi durumundaki devlet görevlisi, onu hakkında olumsuz raporlar vermekle tehdit ederek sürekli cinsel olarak istismar etmektedir. Lisbeth’in yaşamını paylaştığı tek şey bilgisayar ve onun sanal dünyasıdır. Ulaştığı gizli bilgileri para karşılığı satarak yaşam desteği sağlamaktadır. Nykvist silah kaçakçılığı yapan bir şirket ile yeterli kanıtlara ulaşamaz. Ve iddiaları kanıtlayamayınca mahkemede kaybeder. Tüm birikimini elinden alacak para cezasına mahkum olurken, Milennium dergisindeki çalışmasına da bir süre ara verme kararı alır.

Michael’in hayatı gelen bir telefon ile değişir. İsveç’in köklü Vagner ailesinin en yaşlı üyesi Henrik (Christopher Plummer) kendisini bir araştırma için Hedeby adasına davet eder. Otobiyografisini yazmasını ister fakat esas mesele yıllar önce aniden ortadan kaybolan torunu ile ilgilidir. Harriet Vanger adındaki bu kız daha çocuk yaşlarda ortadan kaybolmuş ve kimse izini bulamamıştır. Bir cinayet varsa, o zaman katil kimdir ? Blomkvist meseleyi çözerse para yanında kendisini mahkum ettiren Wageningen şirketi ile ilgili kanıtlara kavuşacaktır. Bir süre sonra Lisbeth kendisine yardıma gelir, konuyu birlikte çözmeye çalışırken ailenin geçmişinde saklı gerçekler ile karşılaşırlar. Durum her ikisi içinde tehlikeli bir şekle dönüşmeye başlar.

İsveçli Noomi Rapace’ı uluslararası bir oyuncu yapan Lisbeth Salander performansı bu kez Rooney Mara’yı şöhret yapıyor. Yaralı bir ruhu yaşamda ayakta tutan olağanüstü bir zeka ve beceri, sinemanın yarattığı en karizmatik kadın karakterlerden birisine hayat veriyor.

Filmin çarpıcı jeneriği ve Led Zeppelin’den “Immigrant Song” mükemmel bir başlangıç yapıyor ve yaklaşmakta olan gerilime seyirciyi hazırlıyor. Trent Raznor ve Atticus Ross’un öykünün ruhunu yakalayan derinlikli müziği Fincher’in karanlık ve sert atmosferine sağlam bir destek veriyor.

Fincher “Ejderha Dövmeli Kızı” daha karanlık, daha sert bir yaklaşımla yeniden yorumluyor. Bu başarı serinin diğer filmlerinin de Hollywood uyarlamalarının önünü açıyor.

Mutlu yaşamın anahtarı nedir?

admin — Tue, 12 Sep 2023 03:23:59 +0000

Mükemmel Günler-Perfect Days-2023-MUBİ
Yönetmen: Wim Wenders.
Oyuncular: Koji Yakusho,Tokio emoto, Tomokazu Miura, Yumi Asou.

Wim Wenders’in yönettiği “Mükemmel Günler-Perfect Days” 2023) merkezinde hayatını umumi tuvaletleri temizleyerek kazanan Hirayama (Kôji Yakusho) yer alıyor. Hirayama, günümüzün hızından uzakta; işten kalan zamanları sevdiği kitapları okuyarak, 1960’lı ve 70’li yılların rock klasiklerini dinleyerek, bir de her gün çektiği fotoğrafları tasnif ederek geçiriyor. Minimal ama mutlu bir hayatı var.

Eski güzel günleri anarak yaşamak olumsuz bir yaklaşım. Hirayama bugünün tüm imkânlarına uyum sağlamış birisi değil. Evinde televizyon yok, internet kullanmıyor, akıllı telefonu yok… Fakat günümüzde yaşıyor. Çok fazla olasılık arasında kaybolmaktansa, hayatında eksiltmeye giderek ve daha az tüketerek mutlu olmayı seçmiş. Önceden muhtemelen varlıklı olduğunu ve daha ayrıcalıklı bir hayat sürdürdüğünü tahmin etmek mümkün. Şimdiyse tuvalet temizleyerek geçiniyor. Bunun zorunluluktan kaynaklanmadığı, bir tercihin sonucu olduğu çok açık ve filmi izleme sürecinde Hirayama’nın ne kadar özgür olduğunu görüyoruz. Aslında bu içten içe hepimizin özlemini çektiği bir şey.

“Mükemmel Günler”’in dünyayı görmeye çalışan bir adamla ilgili ve film ilerledikçe seyirci dünyayı onun gözleriyle görmeye başlıyor; onun yaşam tarzını takip ederek ama aynı zamanda onun gözlerinin kılavuzluğunda.
Kôji Yakusho’nun çok güzel gözleri olduğunu da eklemem gerek. Gerçekten sadece gözleriyle o kadar çok şey ifade edebiliyor ve sözcüklere ihtiyaç duymadan o kadar çok şey anlatabiliyor ki… Bence Hirayama ve Berlin Üzerindeki Gökyüzü’ndeki (Der Himmel über Berlin, 1987) melekler arasında da bir benzerlik var. Orada da melekler dünyayı bizden farklı görür, zamanı bizden farklı deneyimler ve bu kavramlar üzerine bizden farklı şekilde konuşurlar.

Ken Loach ve sıradan insanların yaşamı

admin — Tue, 29 Aug 2023 07:32:17 +0000

Umudunu Kaybetme-The Old Oak-2024-MUBİ

Yönetmen: Ken Loach.

Oyuncular: Dave Turner, Ebla Mari, Claire Rodgerson, Trevor Fox.

İngiliz asıllı usta yönetmen Ken Loach 86 yaşına geldi. Yönettiği ve son filmi olduğunu söylediği “Umudunu Kaybetme- The Old Oak” ile sinemasının değişmez nüvesi olan sıradan insanların yaşamlarına bir kez daha giriyor. Solcu duruşundan, hak ve adalet arayışından asla taviz vermedi. Emekçi sınıf kadar haksızlığa uğrayan tüm küçük insanların mücadelesi, onun samimi sinema diline sığındılar. 40 yıldır değişmeyen senaristi Paul Laverty ile yaptığı 16. ortak çalışmasında dayanışma için son bir savaş çığlığı atıyor. 60 yıllık kariyere yakışan bir veda olmuş. Evet, üzücü hayatlar gösterdi fakat hepsinin sonunda umudunu asla kaybetmedi. İnsanoğlunun sağ duyusunun galip geleceğine dair inancını hep korudu.

Bu kez “travma geçirmiş bir toplum, yine travma geçirmiş bir diğeriyle yan yana geldiğinde nasıl bir tepki verir?” sorusuna yanıt arıyor. Medeniyetin beşiği kabul edilen Britanya’nın Kuzeydoğusunda köhne bir madenci köyüne yerleşen Suriyeli mültecilere karşı gelişen, yabancı düşmanlığı üzerine ders verici bir hikaye anlatıyor.

Herkesin suçluyu aradığı bir ekonomik olarak çökmüş eski bir madenci kasabasıdır. Yıllar boyunca birikmiş toplumsal öfkenin yabancı düşmanlığı şeklinde ortaya çıkması kaçınılmazdır. Öfkenin kökeni çok geçmiş yıllara dayanır. 1984’de Demir Lady Thatcher Newcastle çevresinde hükümetin liberal ekonomik politikaları sonucu madenleri kapatır. Buna karşı duran işçilerin bir yıl süren grevleri, kolluk kuvvetlerinin sert müdahalesiyle kırılır. Aç bırakılırlar, dövülürler, tutuklanırlar. Sonrasında bölgesel büyük bir ekonomik çöküş gelir. Sanayisizleşme sonucu insanlar işlerini kaybeder, bankalar, dükkanlar, eğlence mekanları kapanır. Depresif ve fakir bir toplum ortaya çıkmıştır ve durumları asla bir daha düzelemez.

Geriye insanların sosyalleştikleri sayılı mekan kalmıştır. Bunlar arasında The Old Oak adlı pub vardır. Mekanın sahibi TJ Balentyne (Dave Turner) köye yerleştirilen mülteci Suriyeli aileye yardım elini uzatması, pub müdavimlerinin bir bölümünün tepkisiyle karşılanır. Irkçı sataşmalar TJ’i rahatsız etse de, sesini çıkarmamaya çalışır. İşler zaten çok iyi değildir, müşteri kaybı mekanın sonu olabilir.

Öykünün belkemiği TJ Balentyne (Dave Turner) ve mülteci kızı Jara (Ebla Mari) arasındaki dostluk üzerine kurulu. Jara düzgün İngilizcesi, elinde fotoğraf makinesiyle mülteci ailenin dünyaya açılan penceresi gibidir. Öykünün diğer bir önemli ayağı da, TJ’nin pubın arka bölümünde, kapısı kilitli hatıralarla dolu odayı açmasıyla ortaya çıkar. Bu odada geçmişte madenci aileleri birlikte oturup, birlikte yemek yemiş, birlikte olmayı hissetmişlerdir. Bu kez kapı mülteci ailelerin ve bunlara yavaş yavaş eklenen, İngiliz gençlerin karınlarını doyurmak için açılır.

Oyunculuklarda Loach filmlerine özgün karakterler karşımıza geliyor. Sıradan ve dertli insanlardır. Dave Turner dik duran bir ruhu muhteşem yansıtıyor. Ebla Mari ise öykünün parlak yüzü, dayanışmanın, mücadelenin yıldızı.

Ken Loach finalde umutları bir kez aha tazeliyor. Ben umudumu yitirmedim, siz de yitirmeyin dercesine… 60 yıllık ödüller dolu bir kariyerin de finali böyle olmalı.

Gençlik tutkusu hayatı ele geçirirse…

admin — Mon, 28 Aug 2023 10:42:01 +0000

Cevher-The Substance-2024-MUBİ
Yönetmen ve senaryo: Coralie Fargeat.
Oyuncular: Demi Moore(Elisabeth Sparkle), Margaret Qually(genç Elisabeth Sparkle), Dennis Quaid (TV yöneticisi Harvey)

Toronto 2024’de yazar – yönetmen Coralie Fargeat’ya En İyi Senaryo ödülü kazandıran, Cannes 2024’de “Geceyarısı Çılgınlığı” Ödülü’ne layık görülen “The Substance-Cevher” parlak günleri geride kalmış Demi Moore’u da yeniden parlattı. Kadınların genç ve güzel kalma arzusunu fantastik bir kurguyla ele alan hikaye, bedenin dehşet verici değişimlerine giriyor ve finali tahammül sınırlarını zorlayan bir “gore” olarak yapıyor.
Coralie Fargeat kadınların genç ve güzel kalma arzularını güdüleyen onca ürünün yaşamlarını, varoluş savaşına dönüştürmesine sert bir bakış atıyor. Gidebileceği son noktaya kadar da abartarak… Sonuçta hedefi body horror (vücut korkusu) şölenine dönüştürmek.

Film, tepeden ustaca çekilmiş karelerle Hollywood’un meşhur Walk of Fame kaldırımında açılıyor. Oyuncu Elisabeth Sparkle’ın yıldızının kaldırıma yerleştirilmesinden sonra geçen günleri, haftaları, yılları kısaca şaşalı dönemlerini o kadar güzel anlatıyor ki… Tüm kariyeri gözümüzün önünde canlanıyor. Buradan artık yaşlanmaya başlayan Sparkle’ın TV’de canlı aerobik programı yapan son dönemine geçiyoruz. Demi Moore’un kariyerine sanki bir gönderme…

Demi Moore’un canlandırdığı Sparkle bir dönem Jane Fonda’nın yaptığı gibi aerobik programıyla kalan şöhretinin son meyvelerini toplamaktadır. Yaş almış olmasına karşın hala güzel, dinamik ve çekicidir. TV yöneticisi Harvey (Dennis Quaid) program için rayting oranını daha yukarıya çekecek genç ve güzel bir yüz aramaktadır. İğrendirici bir şekilde karides tükettiği yemek davetinde kararını Sparkle’ın yüzüne pişkinlikle açıklar. Yakın plan karides tıkınma sahneleri tüketim toplumunun açgözlülüğünün bir metaforu…
Morali bozulan Sparkle yolda bir trafik kazasına karışır. Şansı yaver gider, yaralanmaz. Muayenesini yapan doktor oyuncunun hayranıdır, övgüler yağdırır, imza ister.. Erkek bir hemşire omurgasını inceleyerek deneye uygun olduğunu söyler ve bir USB’i eline gizlice tutuşturur. Deney diye tanımladığı nedir?

USB’yi incelediğinde “The Substance” adlı ürün tanıtımındaki “hiç kendinizin daha iyi bir versiyonunu hayal ettiniz mi? Daha genç… daha güzel… daha mükemmel bir siz… Öteki değil o, ikiniz aynı kişi olacaksınız… Tek bir kuralı vardır ; 7 gün siz, 7 gün yine yeni siz ; haftalık denge mutlaka korunacaktır” sözleri kafasını karıştırır.

Doğanın harikaları, kentsel ortamlarda bile bol miktarda bulunur. Günlük doğa terapisi için parkları, bahçeleri veya yakındaki patikaları araştırın. Bu yeşil dinlenme alanları, koşuşturmadan kaçma ve dünyayla yeniden bağlantı kurma şansı sağlar. Fotoğrafçılık, zamanı dondurmanıza ve seyahat deneyimlerinizi ölümsüzleştirmenize olanak tanır. Her gün, destinasyonun özünü yansıtan benzersiz bir anı yakalamak için kendinize meydan okuyun. Zamanla, fotoğraf koleksiyonunuz yolculuğunuzun görsel bir günlüğü haline gelecektir.

15 günde bir olsa da, yedi gün istediğin genç ve diri beden olmak… Korkutucu fakat çekicidir. Deneyin en kötü yanı geriye dönüşün olmaması olarak gözükür. Yapımcısının verdiği “yeni Elisabeth Sparkle aranıyor” gazete ilanından sonra aşırı öfkelenir ve USB’yi attığı çöp kutusundan geri alır. Üzerindeki telefon numarasını arayarak adres alır. Gizemli bir adresten kimseye görünmeden kitleri alır, tarifine göre kullanmaya başlar. Serum enjeksiyonundan çok kısa bir süre sonra sırtı yarılarak, güzeller güzeli bir klon doğar. Sue (Margaret Qually) adını verdiği güzel klon bir sonraki aşamaya geçerek aerobik program seçmelerine katılır ve kazanır. Yeni Sparkle doğmuştur. Kitlerin kullanımında başlarda hiçbir sorun çıkmaz.

Sue stüdyo yöneticilerine 15 günde bir hafta annesine bakacağını söyleyerek çekimlere ara verir ve gerçek Elisabeth benliğine döner. Daha uzun süreli genç ve güzel olarak ortalıkta dolaşmak, hayatın tadını çıkarmak yeni benlik Sue’nun hoşuna gitmeye başlar. Haftalık programı aksamaya başlar, Elisabeth’in günlerinden çalmaya başlar.
Fransız Yönetmen Coralie Fargeat öyküsünü Los Angeles’tan anlatıyor. Malum, starlığın ve dış güzelliğin zirve yaptığı rüya kent. Yapaylığı vurgulayan bir mekan tasarımı kullanıyor. Dış çekimler LA yerine Fransa’da yapılmış. Orayı çağrıştıran, ışığıyla uyumlu Alpes Maritime seçilmiş. Çarpıtılmış, bugüne benzeyen fakat bugüne ait olmayan bir kent dokusu tasarlanmış. Her şey Amerika’nın alegorik ve abartılı bir yansıması gibi duruyor. Zamansızlık duygusu içine giriyoruz. Hala elde gazete okunuyor, TV şovları, kıyafetler 80’leri hatırlatıyor, beden değişimleri için en büyük ilham kaynağı bu işin büyük ustası David Cronenberg’in “The Fly”, “Scanners” gibi filmleri olmuş.
Fargeat yoğun CGI efektleri kullanmak yerine organik olması için özellikle çaba göstermiş. Finale doğru artan beden değişimlerinde iki Fransız şirketinin ürettiği protez kuklalar yoğun kullanılmış. Son yarım saat öykü iyice provakatif, radikal ve asap bozucu bir anlatıma giriyor. Artık işler çığırından çıkmıştır ve deney durdurulamaz bir haldedir. Türün hayranlarını fazlasıyla tatmin edecek bir çalışma.

Esas benliği ve yapay genç benliği Sue arasında kıyasıya bir mücadele başlatan Elizabeth’in, defalarca kendini sevme çabası içine girip, güzellik ve gençlik hayali karşısında gardını indirdiği anlar çok çarpıcı. Yeni bedenini sabote etme çabaları da ayrı bir ürkünçlük gösterisi.
Bu rol için seçilen 1962 doğumlu Demi Moore’un, yıllar boyu deli gibi spor yaptığını genç kalmak tutkusunu duyardık… Bu rol için göze aldığı çıplak sahneler, plastik deformasyonlar gerçekten cesaret işi. Sinemaya dönüş performansı, Oscar adaylığı ve Altın Küre’de En İyi Kadın Oyuncu ödülleriyle mükafatlandırıldı. Andy McDowell’ın kızı Margaret Qually ise Barbie güzelliğinden yola çıkarak, giderek canavarlaşması müthiş bir performans. Dennis Quaid ise kariyerinin en karikatür, abartılı performansıyla karşımıza geliyor.

Body horror türünde bir filmin güncel yaşama dokunması abartılı fakat ilgi çekici.

Kullanışlı sarışın sunucu…

admin — Mon, 28 Aug 2023 10:35:32 +0000

France-2021-MUBİ
Yönetmen ve senaryo: Bruno Dumont.
Oyuncular: Léa Seydoux, Blanche Gardin, Benjamin Biolay.

France de Meurs, TV’de akşam haberlerinin sunucusu, İŞİD’le savaş alanında veya botlarla kaçan göçmenler üzerine röportajların cesur gazetecisi, pervasız, hazır cevap kısaca her yerde ekranın aradığı kullanışlı bir yüz.Muadilleri yabancı gelmedi değil mi?
Léa Seydoux’nun canlandırdığı bu havalı TV yıldızı şöhretin zirvesinde gerçeklikten artık kopmuştur. Havalı kıyafetleri, 24 saat yağdanlık görevi yapan asistanı Lou (Blanche Gardin) kusursuz fiziği, peşinde her adımını takip eden paparazzilerle farklı bir boyuttadır. Haberleri istediği gibi manipüle edebilir. Herkes onun anlattıklarına inanır… İşin komik yanı yaptıklarından aşırı mutludur. Sıfır farkındalılık…
Başlangıçta Macron’un Elysée Sarayı’ndaki basın toplantısında şımarıkça sorduğu soruyla akışı değiştirdiğine inanır. Bu arada toplantının da gerçek bir toplantı üzerine montaj olduğunu belirteyim. France’ın dur durak bilmeyen yüksek irtifa uçuşu ani bir olayla düşüşe geçer. Sebep olduğu sıradan bir trafik kazası hayatını adeta dondurur ve yeni bir sayfa açar.

FARKINDALIĞA DÖNÜŞ/ AĞLAYAN ROBOT

Yönetmen Bruno Dumont’un bizzat kaleme aldığı senaryo medya dünyasını satirik bir dille yerden yere vuruyor. O havalı sunucu France içinde bulunduğu balon aniden patlayınca robotik duruşlu, elinde olmadan ağlayıp duran, acıları haddinden fazla yaşayan bir ablaya dönüşür. Dumont bu dönüşten sonra anlatımını da abartılı bir melodram havasına sokuyor. Karşımıza 70’li yılların meşhur Foto Roman hikayelerini veya Yeşilçam dönemini anımsatan uzun bakışlar, kısa, şablon diyaloglara ve arkada çalan, yürek yakan melankolik bir müzik ekleniyor . Üstelik de kısa süre önce yaşamını kaybeden Chanson efsanelerden Christophe bestesiyle.
Medyanın haberleri hangi yöntemlerle manipüle edebileceği, hepsinin kurgusal çekimlerle nasıl sansasyona dönüşebileceği aydınlatıcı sekanslarla karşımıza geliyor. Bir politikacının medya manipülasyonu üzerine medya mensuplarıyla aralarında bir fark olmadığını, “sen kullanışlı bir sarışınsın…” sözü France için tam bir aydınlanma anı yaratır. France’ın sıradan insan olma çabası, onlar gibi hissetmek, paylaşmak istemesi bilmediği bir dünyada avarece dolaşmaya dönüşür. Dumont buralardaki kırılmaları melodram yapısını iyice yapaylaştırarak veriyor.
Oyunculuklarda Léa Seydou bir kez daha göz kamaştıran bir performansa imza atıyor. Asistanında keza Blanche Gardin çok iyi.

Cannes’da 2021‘de ilk gösterimi sonrası eleştirmenleri ikiye ayıran bir film oldu France. Geçişlerin kafa karıştırıcı olduğu veya bütünlüğü bozduğu şeklindeki eleştiriler karşısında mükemmel bulanlar da yer aldı. Meramını anlatırken farklı kulvarları deneyen bir film olduğu tartışılmaz. Çok şeyi anlatımına boca etmesi yer yer filmin aleyhine çalışmış.

DİSTOPİK BİR HİCİV

admin — Thu, 24 Aug 2023 05:02:09 +0000

Mickey 17-2024

Yönetmen: Bong Joon ho.

Oyuncular: Robert Pattison, Mark Rufallo, Toni Colette, Steve Yeun.

Edward Ashton’ın 2022’de yayımlanan romanından uyarlanan “Mickey 17”, Güney Koreli yönetmen Bong Joon Ho’nun Oscar ödüllü “Parazit”ten (Gisaengchung – 2019) sonra çektiği ilk filmi.

Gelecek bir zaman diliminde geçen hikayede kapitalizm, insan klonlanması, emeğin sömürülmesi, faşist liderler ve hepsini çerçeveleyen ölümlülük gibi temaları bir bilim kurgu parodisi şeklinde sunuyor.

Sosyal adaletsizlikleri işlemeyi seven Bong Joon ho, sinematografisinin diğer önemli filmleri “Snowpiercer”(2013) ve “Okja”’dan (2017) esintiler taşıyan bir filme imza atmış.

Snowpiercer’de sosyal sınıf farklılığını hiç durmayan bir tren yolcularıyla özdeşleştirmişti, Okja’da ise hayvan hakları mücadelesine odaklanmıştı. Magnum Opus’u “Parazit” ise ülkesi Güney Kore’deki yükselen kapitalizm ve alt sınıf arasındaki derinleşen uçuruma işaret etmişti. Bu kez reçetede üçünden de bir tutam var.

Yaşanacak bir yer olmaktan çıkmış, çürümüş olarak tabir edilen dünyamızdan çıkış yolu arayan çaresiz insanlar, Trump-Musk karışımı sağcı, dindar, şaklaban kılıklı bir politikacının hayallerinin peşine takılmışlardır. İki kez seçim kaybetmiş olmasına karşın hala yeterli sayıda taraftarı olan Kenneth Marhall’ın (Mark Rufallo) “yeni bir gezegen, yeni bir hayat” tarzı projesine gidecek araca mürettebat olarak doluşurlar. Hedef 4 yıllık yolculuk sonu varılacak Nilfheim gezegenidir.

Mickey’de dünyanın çaresizleri arasındadır. Makaron girişimciliğinden iflas etmiş, zalim bir tefecinin pençesinden kurtulmanın tek yolu olarak dünyadan kaçmayı seçer. İş ortağı Timo (Steven Yeun) ondan her zaman daha şanslı birey olarak bu kez de, nasıl olduysa bir pilotluk koltuğu kapar.

Mickey (Robert Pattison) sınıflamanın altının da altı sayılabilecek “harcanabilir” kategorisinde uçuş ekibine dahil olur. Mesele burada harcanabilir insan sınıfının ortadaki çaresiz konumudur. Ne hakkı, ne hukuku, ne de kişisel özgürlüğü vardır. Uzatılan evrağı imzaladığında işin biter. “harcanabilirler” deneylere sokulurlar ve doğal olarak da ölebilirler. Tekrar tekrar klonlanan insanlara mahsus bir sınıftır. Hafızaları tuğla tarzı bir diskte saklanır ve yazıcıdan çıkarıldıklarında her seferinde baştan yüklenir. Ölüm korkusunu her seferinde de deneyimlemek zorundadırlar.

Gemiye binebilmek için bekleyen insan kuyruğuna bakıldığında sanki bugünün bir mülteci tablosu gibidir. Yolculukta gerçekler ortaya çıkar, insanlara kısıtlı gıda verilirken, başkan ve sos bağımlısı eşi Ylfa (Toni Colette) lüks içinde yaşarlar. Ylfa’nın yapması gerekenleri kocasının kulağına fısıldamak asli görevleri arasındadır. Malum kocası oldukça cahil ve kimliksiz bir tiptir.

Hikaye ilerledikçe güçlü bir karaktere dönüşen Nasha (Naomi Acke) yolculuğun hemen başında Mickey ile sevgili olur. Sonrasında onun bütün zor anlarında destekçisi, elini tutanı, akıl vericisidir.

GEZEGENDE FARKLI BİR YAŞAM VE YARATIKLAR

Dördüncü yılda gezegene varılmasıyla Mike virüs saptama deneyi için ilk ayak basan olur. Virüsten hastalanan Mickey her seferinde ölür. Sürekli klonlanarak 17 rakamına ulaşır. Sonunda virüs aşısı bulunur. Bir gün görevden sağ dönen Mickey’i bir sürpriz beklemektedir. Karşısına 18. Versiyonu çıkar.

Gezegende karşılarına çıkan yaratıkları “korkunçlar” olarak adlandırırlar. Buradaki canlılar ve gemidekiler arasında, tarihin sıklıkla örneklediği gibi, yerli halk ve sömürgeciler gibi bir çatışma ortamı doğar. Komutan Kenneth ırkçı maskesini takınır ve gezegendekilerin tümüyle öldürülmesi emrini verir.

Öncelikle sade ve çok abartıya kaçmayan bir set tasarımı filmi kucaklıyor. Birçok yerde bana tiyatro sahnesi atmosferi gibi geldi. Yaratık tasarımları çok güzel olmuş. Darius Khondji iç çekimlerde fazlaca karanlığı seçmiş fakat dış çekimler harika.

Oyunculuklarda Robert Pattison kariyerindeki en iyi performanslarından birisini gösteriyor. Hele 17 ve 18 arasındaki geçişlerde çok başarılı. Saftirik 17 karşısında agresif ve kararlı bir 18. Mimik ve beden dilleri kusursuz. Başkan Mark Ruffalo ve eşi Toni Colette, groteske varan karikatür tiplemeleri komedinin bünyesine uygun oynuyorlar.

Bugünü böylesine distopik izdüşümle yansıtmak, ironiyi ve duygusallığı dozunda vermek her yönetmenin harcı değildir. Güney Kore Sinema üslubu bu yüzden çok değerli.

Hukuk ve Vicdan Kıskacı

admin — Tue, 08 Aug 2023 05:07:39 +0000

2 Numaralı Jüri Üyesi-Juror #2-MAX/HBO-

Yönetmen: Clint Eastwood.

Oyuncular: Nicholas Hoult, Toni Collette, J.K. Simmons, Cedric Yarbrough, Chris Messina, Amy Aquino, Zoey Deutch.

Sinema tutkusunun ne olduğunun anlayabilmek için Clint Eastwood’un kariyerine bakmak yeterli olabilir. Western kahramanından, aksiyon yıldızlığına oradan da 2 Oscar kazanan yönetmenine uzanan bir yolculuk. Bunu anlamak için 94 yaşında yaptığı son film “2 numaralı Jüri Üyesi” bile yeterli olabilir. Mükemmel bir klasik sinema dili. Sessizce, sakin akan son ana kadar gerilimini kaybetmeyen, “12 Öfkeli Adam”’ı John Grisham öyküleriyle birleştiren bir hikaye. İnsan olmanın değerleri nereye kadar uzanır? ABD’de hukukunda uygulanan 12 kişilik jüri sistemi nereye kadar hukukla örtüşebilir?

Gazeteci Justin Kemp (Nicholas Hoult) riskli bir hamileliği yaşayan eşi Allison’a (Zoey Deutch) destek olması gereken günlerdedir. Davet edildiği jüri üyeliği için kısa bir süre eşinin yanından ayrılmak zorunda kalır. Çetrefil bir duruşmadır, sanık sandalyesinde oturan James Styhe kız arkadaşı Kendall Carter’ı öldürmekle suçlanmaktadır. Eyalet savcılığına aday olan Killebrew (Toni Colette) için bu duruşmanın kararı bir sıçrama tahtası gücündedir. Sorunlu bir geçmişe sahip sanık için alınacak ‘suçludur’ kararı savcılık seçimine destek olacaktır. Böyle bir karar ne jüriyi ne de mahkemeyi de töhmet altında bırakacaktır. Karar aşamasında toplanan jüri Sydney Lumet’ın 1957 yılındaki başyapıtı “12 öfkeli Adam”’dan bire bir alınan diyaloglarla geçer. Sonrası farklı çok farklı bir akışa girer.

Her şeyiyle 80’li yıllarda örneğini çok gördüğümüz mahkeme/gerilim dokusunda bir film. Eastwood sinemasının en büyük özelliği direk anlatımıdır. Onun hızında kimse film çekmedi. Çok az prova ve birkaç çekimle hızla çalışır. Senaryo ilk taslağı üzerinden çalışır. Değişiklikleri yapmayı sevmez. Her seferinde muhteşem işler ortaya çıkmasa da bir Eastwood filminin düzeyi bellidir. Her sahnesi anlatımın önemli bir parçasıdır, kusursuz bir zanaatkarlık vardır. Gösterişli işlere meyilli değildir. Kendisine örnek aldığı ustası Don Siegel gibidir. Bu filmde Jonathan Abrams’ın bir senaryosundan çalışan Eastwood, bir kez daha ahlak, adalet ve suçluluk incelemesini ilgi çekici bir tür filmine dönüştürüyor.

Oyuncu kadrosu birinci sınıf isimlerden kurulu. Genç neslin parlayan yıldızı Nicholas Hoult içindeki çıkmazları muhteşem yansıtıyor. Oscar’lı J.K.Simmons’un rolünün kısalığı bence olmamış. Toni Colette hırslı fakat vicdani sorumluluklarından kaçmayan savcı da çok iyi. Karizmatik avukatta Chris Messina gayet iyi. Jürinin karar aşamasında en çok tartışan üyesinde siyahi oyuncu Cedric Yarbrough dikkat çekiyor.

Clint ağabeyin yönettiği 40. Filmi olan “2 Numaralı Jüri Üyesi” umarım son filmi değildir.

Özgün ve şiirsel bir seyahatname

admin — Tue, 08 Aug 2023 04:45:17 +0000

Büyük Seyahat-Grand Tour (2024)-MUBİ
Yönetmen: Miguel Gomes .
Oyuncular: Crista Alfaite (Molly), Gonçalo Waddington (Edward).

2024 Cannes’dan En İyi Yönetmen ödülüyle dönen Miguel Gomes Büyük Yolculuk’ta(Grand Tour, 2024) değişik bir seyahatname sunuyor. Portekizli yönetmen filminde iki ayrı karakteri aracılığıyla Myanmar’dan Çin’e uzanan çok zamanlı ve mekânlı bir yolculuğa çıkıyor. Tayland, Filipinler, Vietnam, Japonya, Çin güzergahlar.
1918’de İngiliz sömürgesi olan Myanmar’ın Rangoon şehrinde başlayan film, Edward isimli İngiliz bir memur ve nişanlısı Molly’nin hikâyesini takip ediyor. 7 yıldır nişanlı olduklarını öğreniyoruz.
Evliliğe hazır olmadığını düşünen Edward nişanlısından kaçarak ülke ülke gezer ve en sonunda Çin’in uzak bir bölgesine sığınır. Molly ise yılmadan, yorulmadan nişanlısının peşine düşerek takip eder. İki nişanlı buluşabilecek midir? Bu filmin temel dürtüsü olsa da anlatım farklı katmanlara bölünüyor. Odak noktası sürekli değişiyor.
İlk bölümde Edward’ın, ikinci bölümde Molly’nin yolculuğunu izliyoruz. Ana iskelet, basit bir melodram olabilecek yapıda olsa bağımsız ülke görüntüleri zaman ve mekan kavramını bozuyor. Sömürgecilik geçmişi şiirsel bir anlatımla dağılıyor.

AYNI GÜZERGAHTA FARKLI KİMLİKLER

İlk 60 dakikalık bölümde Molly ile tanışmak kısmet olmuyor. Molly ile gıyabında tanışıyoruz, Edward cephesinden başlıyoruz seyahatlere çıkmaya. Edward ve Molly ülke ve şehir değiştirdiğinde, seyahat ettikleri ülkenin dilinde bir anlatıcı karakterlerin, o şehirde yaşadıklarını anlatıyor. Bu sırada şehrin güncel halinden belgesel görüntüleri geliyor. Lisan Portekizce fakat gidilen ülkelerin yerel lisanları konuşuluyor. İngilizce asla film dili değil.
Anlatıcıdan “Edward, oturup yemek yedi” cümlesini duyarken, sokakta sıradan bir insanın yemek yediğini görüyoruz. Böylece sadece zaman atlaması değil, aynı zamanda birden fazla karakterin yapısı ortaya çıkıyor. Mekânların, şehirlerin ve ülkelerin farklı zamanları üst üste biniyor.
Aşıkların kavuşup kavuşamayacağını, Molly’nin yakalandığı ölümcül hastalığı yenip yenemeyeceğini, hep ertelenen bir buluşmanın peşindeyiz. Hiçbir şey beklenen gibi olmuyor. Film hikâyenin çok uzaklarında oyalanıp, zamansal ve mekânsal olarak açılım gösteriyor. Bölüm bölüm renkli olsa da büyük çoğunluğu siyah-beyaz olan filmin görsel dokusu, 1918 yılının sessiz filmlerini anımsatıyor. Hatta o yılların filmlerinden kalan çerçeveler ya da geçiş efektleri izleniyor. Bu haliyle film bugünün 4K gözü ve estetiğiyle geçmişi anlatmak yerine, daha bulanık, boşluklarla dolu, farklı karakterler tarafından farklı şekillerde hatırlanan, anlatılan kronolojik olmayan bir tarih anlatısı kuruyor

MELODRAM VE BELGESEL İÇ İÇE

Parçalı yapı, araya giren güncel görüntülerle iyice zamansız-mekânsız bir hal alıyor. Rüyalarında gördüğü kukla tiyatrosu veya oyun parkı görüntüleri renkli karelerle karşımıza geliyor. Hoş tezatlarla dokunmuş görselliğin anlatımı farklı anlamlar ortaya çıkarıyor. Bir belgeselin içinde miyiz yoksa farklı zihinlerin eseri midir ? Tezatlar ve üst üste bindirilen görüntüler anlatımı pekiştiriyor.
Örnekler o kadar çok ki, örneğin Saygon’da balıkçı teknesi içinde seyahat ederken, sokak karmaşasına eşlik eden Viyana Valsi veya yerel lisanda “My Way” söyleyen ve oturup ağlayan adam gibi…
Molly’nin seyahatinin sonundaki trajedi filmin melodram yapısını kuvvetlendiriyor. Şiirsel anlatım filmin eklektik yapısını asla sekteye uğratmıyor.
Sinefillere hitap edecek çok farklı bir film. Orta

Gotik bir masal

admin — Tue, 01 Aug 2023 09:34:35 +0000

Şişli Kız,-The Girl with the Needle-2024-MUBİ

Yönetmen: Magnus von Horn.

Oyuncular: Vic Carmen Sole, Trina Dyrhom, Besir Zeciri, Joachim Fjelstrup.

Oscar yarışında Uluslarası Film Dalında son beşe kalan Danimarka yapımı “Şişli Kız-The Girl with the Needle” karanlık, gotik bir hikaye anlatıyor. Yönetmen Magnus von Horn’un siyah beyaz karelerle çıkışı zor, yoksulluk, sefalet dolu bir dünyayı betimlemesi olağan üstü. İzlerken seyirciyi zorlayan, gerçek olaylardan esinlenilmiş bir drama. 1921 yılında Danimarka’da yaşanmış bebek cinayetlerinden yola çıkan öykü kurmaca bir kimliğin Karoline’in üzerinden ilerliyor. Vic Carmen Sole’nin olağan üstü bir oyunculukla hayat verdiği karakteri, yaşamın zorluklarına karşı tek başına mücadele veren, yılmayan, her türlü engeli sızlanmadan aşmaya çalışan Danimarkalı bir kadın.

KOPENHAG, 1919

Karoline, naif dursa da cesaretini asla yitirmez. Dünyaya zaman zaman anlamsız bakan gözlerin ardında bildiğinden asla şaşmayan bir kimlik vardır. Fabrikada tekstil işçisi olarak çalışırken ayağı aksak patronunun dikkatini çeker. 1. Dünya Savaşının yokluk yıllarıdır, cepheye gitmiş kocasından bir yıldır haber alamamıştır. Öldüğüne dair de hiçbir kayıt olmadığında dul aylığı da bağlanamaz. Kirasını ödeyemediği için tek göz odasından kovulmuştur. İnsanlar dardadır, sefalet ve acımasızlık her yerdedir.

Patronuyla yaşadığı tutkulu aşk sonrası hamile kalır. Barones annenin patron gözüken, ezik oğluna çektiği rest sonrası evlenme planları suya düşer, üstelik işinden de olur. Hamileliğini sonlandırmak için şehrin hamamında örgü şişiyle kürtaj yapmaya kalkışır. Başarısız olur. Burada tanıştığı Dagmar (Trina Dyrhom) adında bir kadın kanamasını durdurmaya yardım eder. Doğumdan sonra kendisini bulmasını, yardım edeceğini söyler. Kocası Peter’in aniden ortaya çıkması, yaşamına bir rahatlık getirmez. Yüzünden aldığı kurşun yaraları sonrası bir ucubeye dönüşmüş olan Peter (Besir Zeciri) bunu saklayan bir maskeyle dolaşmaktadır. Ancak bir sirkte ucube kadrosunda iş bulabilmiştir. Doğumu yaptıktan sonra çocuğuna bakamayacağını düşünen Karoline, Dagmar’ın yanına sığınır. Dagmar bakıma muhtaç çocuklara para karşılığında zengin aileler bulduğunu söyler. Gerçeğin böyle olmadığını Karoline kısa bir süre sonra keşfedecektir.

TEKİNSİZ BİR MÜZİK VE ATMOSFER

Frederikke von Hoffmeier’in uyumsuz ve çığlıklardan oluşan elektronik besteleri filmin ürperten atmosferini olağan üstü destekliyor. Bir korku ve çıkışsızlık senfonisi. Açılıştaki çarpıtılmış yüzler kocasının ortaya çıkmasıyla gerçek anlamına kavuşuyor. Savaş sadece yüzleri değil yaşamları ve ruhları da çarpıtmıştır. Yönetmen filmindeki Lars von Trier ve David Lynch ilhamlarını basınla yaptığı söyleşilerde belirtiyor.

Oyunculuklarda bu yılın en iyi kadın performansları karşımıza geliyor. Sonne korkusuz ve yılmaz bir kadın olarak akıllara kazınan bir oyunculuk sunuyor. Karşısında işlediği suçları suç olarak görmeyen, kadınlara yardım ettiğine inanan Dagmar’da Trina Dyrholm mükemmel bir karşı kutup oynuyor. Her ikisi de tek kelimeyle muhteşemler.

Magnus von Horn sefaleti ve kadınların çaresizliklerini yürek dağlayacak bir şekilde anlatıyor. Yer yer boğucu olabilen, nefesi tıkayan siyah beyaz bir anlatım. Baştan sona ara vermeden izlemek zor. Hiç sevmediğim halde izlerken ara vermek zorunda kaldım. Toplumun kadınları ötekileştirerek cinayetlere nasıl yol açtığını tüm pisliğiyle gösteriyor. Melodrama sapmadan bir belgeselci kadar direk ve ödünsüz bir sinema dili.

Polonyalı görüntü yönetmeni Michal Dymek etkileyici kadrajlarında kısa süre önce yitirdiğimiz David Lynch dokunuşları sunuyor. Bu yılın Cameraimage ödülünü kazana genç yönetmen, senaryoyu okuduğunda görüntüleri hemen zihninde canlandırdığını, en büyük esin kaynağını ise Lynch’in “Fil Adam-Elephant Man-(1980) olduğunu söylüyor.